زلال مهر و معرفت

برخی آداب و رسوم محلی این کشور

در کره شمالی تنها کسی که حق فکر کردن دارد رهبر حکومت است که فرمانده بزرگ نامیده می شود. وقتی فرمانده بزرگ درباره مسئله ای حرفی زد دیگر هیچ کس حق ندارد در آن زمینه اظهار نظر کند. از نظر حکومت کمونیستی آن کشور، مردم کره شمالی و حتی مدیران و مقامات آن کشور وظیفه ای جز کشف حقیقت در افکار و سخنان رهبر نظام کمونیستی را ندارند.

چندی پیش رهبر حکومت کره شمالی (کیم چونگ ایل) در حال بازدید از جایی به خانمی که کت و دامن پوشیده بود گفته بود شما در لباس سنتی کره ای زیباتر به نظر می رسید. همان شب تلویزیون کره شمالی با قطع برنامه های       عادی اش اعلام کرد از این لحظه به بعد همه زنان شاغل در کشورمان موظف هستند که با لباس سنتی کره ای از       خانه هایشان خارج شوند تا جهان زیباتر شود!

کره شمالی طبیعت بسیار زیبایی دارد و دارای تنوع آب و هوایی شگفت انگیزی است اما مردم این کشور حق خروج از روستا ها یا شهرهایشان را ندارند. در واقع همه در همان جایی که زندگی می کنند زندانی هستند. برای رفتن از روستایی به روستایی دیگر و یا شهری به شهر دیگر باید از حکومت اجازه بگیرند. در کره شمالی کسی حق انتخاب همسر و ازدواج را ندارد، مگر با موافقت وزارت اطلاعات و امنیت آن کشور. دولت کره شمالی معمولا کمک های غذایی خارجی را نمی پذیرد  چرا که معتقد است این غذا ها ممکن است روی افکار مردم اثرات نامطلوب بگذارد و باعث تهاجم فرهنگی علیه نظام کمونیستی شود.

سفر مردم کره شمالی به خارج از کشور مطلقا ممنوع است و هر کس مایل به دیدن خارج باشد به عنوان یک ضد انقلاب و عامل دشمن دستگیر می شود. حتی تلفن زدن به خارج از کشور هم می تواند منجر به تیرباران شخص تلفن کننده شود.

سفر خارجی ها نیز به داخل کره شمالی مطلقا ممنوع هست، بجز کمونیست ها و سوسیالیست های ضد آمریکایی که از برخی از کشورهای دنیا به شکل گروهی و به صورت تورهای همبستگی! و برای شرکت در جشن های دولتی به این کشور سفر می کنند. به ازای هر توریست هم یک نفر برای مراقبت و به طور شبانه روزی در کنارش هست تا مبادا با کسی حرفی بزند.

انتشار هر نوع خبر ناخوشایند سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و غیره که مربوط به کره شمالی باشد ممنوع است. هر گونه انتقاد از نظام کمونیستی و مقامات آن نیز جرم تلقی میشود. دوازده روزنامه در این کشور منتشر می شوند اما خبرنگار  ندارند! این روزنامه ها موظف هستند که هر روز خبرهایی که از وزارت اطلاعات و امنیت دریافت می کنند را عینا منتشر کننند. فقط برخی از مقالات آنها با هم فرق می کند.

پخش و نمایش هر نوع فیلم و حتی کارتون خارجی در تلوزیون کره شمالی مطلقا ممنوع است. پدیده اینترنت در کره شمالی وجود ندارد و داشتن رادیوهایی که قادر به دریافت امواج خارجی باشند و یا گیرنده های تلویزیون های ماهواره ای و دستگاه فاکس جرم است. حتی موبایل و دوربین فیلمبرداری نیز جزو ابزار جاسوسی برای دشمن محسوب می شوند و دارنده اش می تواند با مجازات تیرباران در ملا عام روبرو شود.

کمونیست هایی هم که به عنوان مهمان دولت کره شمالی و به منظور شرکت در جشن های دولتی به آن کشور سفر     می کنند باید به محض ورود، دوربین فیلمبرداری و موبایل خود را تحویل بدهند و در وقت خروج از آن کشور تحویل بگیرند. حرف زدن با اتباع کره شمالی برای خارجی ها مطلقا ممنوع است و حتی اگر قیمت کالایی را هم بخواهند بپرسند این کار را باید از طریق فردی که مراقب توریست است و او را قدم به قدم همراهی می کند، پرسیده شود .

مردم کره شمالی هیچ خبری از دنیای بیرون از کشورشان ندارند و تاکنون هیچ فیلم خارجی را در تلویزیونشان یا سینماهایشان ندیده اند. آنها نمی دانند که واقعا در دنیا چه می گذرد؟ چند سال پیش در دانشگاه پیونگ یانگ کره شمالی فیلم اولیور توئیست که داستانش متعلق به دویست سال پیش است را برای دانشجویان نمایش داده بودند و گفته بودند حالا خودتان خیابان های لندن را ببینید و قضاوت کنید که ما پیشرفته تریم یا اروپایی ها؟ !

مقامات کره شمالی می گویند تماشای فیلم های خارجی و بخصوص فیلم های آمریکایی باعث تهاجم فرهنگی دشمن    می شود. در کره شمالی آموزش و پرورش رایگان است اما نود درصد از مطالب کتاب ها در وصف مقام رهبری کره شمالی و پدرش و نیز دستاوردهای حکومت کمونیستی است.

مردم کره شمالی به ظاهر در مسکن های رایگان زندگی می کنند اما خانه هایشان به سلول انفرادی بیشتر شبیه هستند تا منزل و مسکن یک انسان. هیچ کس حق داشتن ماشین شخصی را ندارد و هفتاد درصد مردم برای مسافرت هایشان از دوچرخه استفاده می کنند. همه مردم کره شمالی موظف هستند که با یونیفرم رسمی از منزل خارج شوند و یا آنکه علامت خاصی را روی پیراهن هایشان نصب کنند تا به این ترتیب وزارت اطلاعات و امنیت کشورشان بداند چه کسانی و با چه شغل ها و موقعیت هایی در حال عبور و مرور در کوچه ها و خیابان ها هستند.

در کره شمالی دو نوع پول رایج وجود دارد. یکی پولی که مردم آن کشور استفاده می کنند و یکی هم پولی که خارجی های مقیم آن کشور موظفند خرج کنند. سیستم های امنیتی کره شمالی معتقدند که به این شکل می توان فهمید که چه کسی از دشمن و یا توریست های خارجی پول گرفته یا با او معامله کرده است.

مردم کره شمالی موظف هستند که هر روز و قبل از شروع کار ابتدا در مقابل مجسمه های رهبر حکومتشان و پدر او تعظیم کنند و سپس به مدت ده دقیقه به سخنرانی های ضد آمریکایی رئیس یا مدیر یا معلمشان گوش کنند و بعد هم به مدت پنج دقیقه شعار مرگ بر آمریکا و مرگ بر دشمن بدهند و آنگاه کارشان یا درسشان را آغاز نمایند.

این برنامه پنجاه سال است که هر روز صبح در سراسر کره شمالی اجرا می شود. درآمد همه مردم در کره شمالی یکسان است و هر نفر معادل ۴۸ هزارتومان به پول ما در ماه حقوق می گیرد. ورزشکاران کره شمالی قبل از اعزام به خارج از کشور و حضور در مسابقات خارجی، ابتدا در کلاسهای عقیدتی و سیاسی شرکت می کنند و بعد خانواده هایشان به گروگان گرفته می شوند تا فرزند ورزشکارشان به کره برگردد. هنگام بازگشت هم  اجازه دیدن هیچ کس را ندارد و برای مدتی طولانی توسط نیروهای اطلاعاتی و امنیتی کره شمالی بررسی می شود تا مشخص گردد که در چند روزی که در کشورش نبوده آیا مورد تهاجم فرهنگی دشمن قرار گرفته است یا نه؟ !

وضعیت رسانه ها در کره شمالی به عنوان یکی از معدود کشورهای کاملا کمونیستی جهان در همه جهان بی سابقه است، تلویزیون دولتی کره شمالی در شبانه روز فقط 4 ساعت برنامه دارد که این برنامه ها غالبا به پخش رژه های نظامی و اخبار دولتی، دیدار از کارخانه ها، برنامه های مستند در مورد کیم جونگ ایل و پدرش کیم ایل سونگ یا سخنرانی های حزبی مربوط می شود، پخش هرگونه آگهی تبلیغاتی نیز در تلویزیون دولتی کره شمالی ممنوع شده است تا فرهنگ         مصرف گرایی امپریالیستی میان توده ها ترویج نشود.

منابع :

http://en.wikipedia.org/wiki/Education_in_North_Korea

http://www.tradingeconomics.com/north-korea/primary-education-duration-years-wb-data.html