تعابیر مختلفی در مورد آنچه که معلمین سازنده گرا با آن درگیر هستند وجوددارد اما بیشتر بر سر این نکته توافق وجود دارد که کانون توجه تدریس در آنها تفاوت عمده ای دارد و در جهت این است که تلاشهای خود دانش آموزان برای یادگیری، محور فعالیت های آموزشی باشد ( پراوات، 1992، ص 357). تکیه برتلاشهای دانش آموزان به معنی رد مسئولیت معلم در آموزش نیست بلکه به این معنی است که معلمین با علاقه ها، توانایی ها ، دانش و نیازهای دانش آموزان هماهنگی داشته باشند. تقریبا بر اساس تعریف، معلمینی که معتقد به محور قرار دادن دانش آموز در تدریس هستند، باید این اعتماد را به وجود آورند که دانش آموزان در فرایند تدریس و یادگیری مشارکت داشته باشند. این معلمین بایدبه تواناییهای خود در پشتیبانی یادگیری دانش آموزان نیز، اعتماد داشته باشند. بنابراین معلمین دانش آموز محور، درمورد تدریس خود و یادگیری های دانش آموزانشان، دارای خوش بینی بیشتری خواهند بود .